Kulay

At sa pagtatapos ng Buwan ng Wika, ito ang isang tulang inaalay ko sa kanya -- ang natatangi -- na nagbigay kulay at nagpasaya sa buhay kong dati ay magkahalong maputlang abo at puti. 

Mahal,

Habang binibigkas ng mapupula mong labi
ang mga katagang --- Mahal Kita
pansinin ang paglaho ng ulang sing-itim
ng imbornal na barado,
ang paglisan ng kung anumang takot
na nananahan sa pobre kong puso.

Salamat, Mahal,
sapagkat sa iyong pagdating,
iisa na lamang ang kulay ng langit,
ng lahat na nababalutan ng iyong pag-ibig. 

Kambyo

Diretso't sigurado ang mga hakbang mo.

Walang takot, kahit aminadong masikip

pa rin ang pasilyo ng puso ko.

Lakad lang, Mahal, 

pasikut-sikot man ang mga daanang ito

at walang nakakaalam sa maaaring

maging hantungan nito.

Pero nandito ka na rin

at narito din ako.

Pakiusap, huwag ka munang lumayo,
huwag munang kumambiyo.

---

Naks.

Bagong Kabanata

Bago pa muling dumilim,
aking lilisanin ang lubak-lubak
na daan at lusak ng iyong alaala

patungo sa kung saan
Siya naghihintay,
siya na may dala-dalang liwanag.

May kung anong saya
ang sumalubong
sa aming banggaan

kung saan magsisimula
ang panibagong kabanata.
Sabay lalanghapin

ang mga bahaging bagong buklat
upang matuklasan ang muling salaysay
sa kasaysayan ng bawat

tibok ng pusong
tahimik na nakadiin
sa kasalukuyang pahina.

Bagamat walang masabi
hindi mapigil ang panalanging
Mahal, sana ikaw na nga.

---
And you thought I had nothing for you.
To she who makes me smile a lot, a lot.

De novo

Say we surrendered to the act of forgetting. Allowed the slow 

passing of our senses, lost in the movement 

of fading into absence -- wave adieu 

as they exit the broken doors of our hearts 

to slip through the slits of our fingers. 

Say the first to leave is sight, a wave of nihility in its wake 

save for a fog of apology as it clothes our world with darkness,

to have touch and taste follow suit. Straining for sound 

we get nothing for hearing has thereafter left 

with nary hiss nor hoom.

Say the last to leave is our voice, forfeiting

our right to ask of the world 

that has nothing left to offer.

Nothing left to tell of our story 

that we are not given time to remember.

Say would you be willing to want this? 

To go as far as forgetting, no longer

be bound by memories deceitful?

Would you? Forget and be

something else, someone else

with me. Shall we?

Make it new.