Ngaa padayun kita nga nagahigugma?

Ngaa? Bisan pila na ka beses nga nabigo, nga nasakitan? Kalaw-ay pa naman sang pamatyag nga ikaw gin bayaan sang tawo nga tuman mo guid nga palangga. Ako, sang una nga beses ko nabatian nga indi na niya gusto nga mag-padayun pa ang amon relasyon, daw indi ako kaginhawa. Nagpin-ot ang akon dughan. Sobra kasakit sang akon nabatyagan, daw indi mag-untat ang mga luha. Pila man ka oras ang akon pag-hibi, asta mag-gabi kag asta nag-abot ang sunod nga adlaw. Abi ko wala na ko may ihibi. Pero sa sunod nga gab-i, pagkatapos sang isa ka adlaw nga paghimakas sa akon ulobrahan, pagpuli ko sa balay kag nakit-an ko ang katre nga wala mahimus, nadumduman ko liwat ang natabo sang kahapon kag padayun ako nga nag-hibi. Isa ka tuig man ako nga nag-antus pero wala man ako sang iban nga basulon kung indi ang akon lawas. Kahuluya pero padayun ako nga nag-laum nga magbaylo ang iya pinsar. Galeng, kung kaisa may mga bagay nga indi na pwede ibalik  bisan pila pa ka pangamuyo ang imu ihalad.

Sa tanan nga kasakit, mabalik kita sa palamangkutanon kung ngaa padayun kita nga nagahigugma. Simple lang. Masadya ang may ginahigugma. Pero mas masadya kung kamu gahigugmaanay. Lain guid man kung may isa ka tawo nga nagapalangga sa imu. Ang nakaintiendi sa imu, ang ara lang dira kung kahinanglan mo. Syempre, dapat ara ka man para magdaho sang imu suporta kung siya naman ang may kinahanglan. Dapat patas ang pagpalangga ninyo sa isa kag isa. Patas ang paghatag kag patas man ang pagbaton. Amu ina ang paghigugma. Indi kahinanglan sa tanan nga oras masinadyahon. Ang importante handa kamu pareho nga antuson ang kung ano man nga problema nga maabot sa inyo pangabuhi.

Para sa akon, nga isa ka tomboy o lesbyana, indi ko mapunggan ang mga palamangkutanon nga... ako ayhan makakita sang paghigugma nga lubos? Nga kung may isa ka babayi sa bilog nga kalibutan nga palanggaon ako bisan  ano ako ka suplada, artehan, alabuton kag kung kaisa mabudlay intyendihun? Kag kung mag-abot man sya sa akon kabuhi, kami ayhan magadugay? Indi ko mapunggan ang mga palamangkutanon nga ini tungod ang paghigugma sang mga lesbyana wala gihapon ginakilala sang sociodad bisan ano pa ka moderno ang panahon sa subong. Kag siguro, bangud nasakitan guid ko sa natabo sa una ko nga relasyon, nakulbaan man ako siguro magpalangga liwat. Basi indi ko na kayanon ang masakitan liwat, ang pamatyag nga daw gin labo ka sa tagipusuon.

Pero bisan amu ini ang akon nabatyagan, indi ko kahulat nga may makilala nga babayi nga tani magbag-o sang akon panumduman. Ang maging instrumento para ako magpati liwat sa kakusog sang paghigugma. Gusto ko maging masadya liwat, ang mabatyagan ang haluk kag hakus sang isa ka babayi nga palangga ako kag ang palanggaun ko man sang matuod. Pero bag-o ko ihatag ang pagpalangga ko sa iya kung siya mag-abot, importante nga ibalik ko ang pagpalangga ko sa akon kaugalingon. Tagaan importansya ang kalawason kag maging malipayon bisan naga-isahanon.

Hold your heart

"What kind of heart doesn't look back?" Sara Bareilles asks and I reckon she's right.

Had life not dealt us a hand, February shall have been one helluva memorable month with a triple whammy of celebrations: 1) our anniversary; 2) her birthday; and 3) my birthday. What about Valentine's Day, you ask? We're not firm advocates of this Hallmark-created holiday with all its mushy and pretentious hullabaloo. Methinks that if you truly are in love with a person, everyday is a celebration of your love. You show your appreciation in little ways day in and day out, not in a one-time, big-time exhibition of expensive gifts or four-course meals. But I digress.

So we will not be celebrating anything this month. Oh, there will be greetings and maybe dinner. This thought still saddens me; one can’t help but reminisce from time to time and certainly, despite everything that’s happened, I will always cherish our time spent as lovers and partners. On the same note, I look forward to the time we will continue to spend as very good friends. No love lost for this girl.

Perhaps you being my first love has swayed this heart from being vindictive or holding a grudge. I refuse to dwell on the negative; instead, I will focus on the many happy memories we made. Truth be told, Grumpy Bear, there were many, and these memories definitely outweigh the bad.

It is without pain or feeling of loss that I write this ode to you. It could be that I’ve moved on. Who knows? But one thing is for certain, I finally understand.

So I’m letting you go. This time without strings, I will let you fly. And if in time that God will work his magic and we find ourselves together looking at the possibility of another chance, it will be most welcome. But until then, I will find my place in the world and you, too.

It took me a while to arrive at this point. I realize now that I clung to the illusion of “us” in the unhealthiest manner. Simply put, my heart, in all its bullheadedness, refused to fold. And in my naiveté, I didn’t want to give up without a fight. I guess I needed to fight to understand that there are things that one must let be. This is one of them.

Now I bid goodbye to what might have been. No longer will I get caught in the web of what could be. So despite February being uneventful where we are concerned, I am happy and content. I bid goodbye to a lover and welcome a friend. A very good friend.